Choroby psychiczne – samopomoc w Bayern

Nie. Wiele osób przychodzi także wtedy, gdy nie są pewne, czy to, co przeżywają, jest w ogóle chorobą psychiczną. Nie trzeba przedstawiać diagnozy i niczego uzasadniać. Ważne jest jedynie to, aby czuć się mile widzianym ze swoją sytuacją, niezależnie od tego, czy chodzi o grupę samopomocy, czy o stowarzyszenie.

Nie. Żadna z tych form wsparcia nie zastępuje leczenia lekarskiego czy psychoterapeutycznego. Są one uzupełnieniem: miejscem wymiany doświadczeń, wzajemnego zrozumienia i praktycznych informacji, natomiast fachowe leczenie pozostaje w rękach specjalistów.

Tak. Wiele grup samopomocy jest skierowanych właśnie do bliskich, inne umożliwiają wspólną wymianę doświadczeń. Również stowarzyszenia i organizacje pacjentów często oferują odrębne programy dla członków rodziny żyjących z troską i przeciążeniem.

W grupach samopomocy zachowanie poufności to jedna z podstawowych zasad, przypominana zwykle na początku każdego spotkania. Także podczas rozmów w ramach poradnictwa organizowanego przez stowarzyszenia i organizacje pacjentów można oczekiwać, że dane osobowe będą traktowane jako poufne. Dzięki temu powstaje poczucie bezpieczeństwa, które pozwala otwarcie mówić nawet o trudnych myślach.

Stowarzyszenia i organizacje pacjentów oferują często więcej niż tylko osobistą wymianę doświadczeń: materiały informacyjne, poradnictwo telefoniczne, wsparcie w wypełnianiu wniosków czy wskazówki dotyczące kwestii prawnych. Dobrym pierwszym krokiem jest zwrócenie się do lokalnych punktów poradnictwa lub do lekarza prowadzącego, który może wskazać odpowiednie kontakty. Ostatecznie jednak żadna z tych form wsparcia nie zastępuje indywidualnego leczenia lekarskiego.